Vrijdag is factuurdag
Hoe gewoontes echt ontstaan, en wat het getal 21 daarmee te maken heeft (niets).
Op een donkere novemberavond scrolde Amos door zijn lijst met betalende klanten. Halverwege de honderdvijftig accounts stokte zijn vinger. Dennis. Zijn allereerste betalende gebruiker. Laatste activiteit: zes weken geleden.
Zes wéken radiostilte. Geen geweigerde incasso, geen boze mail, geen opzegging; van de man die ooit zo enthousiast reageerde, ontbrak elk spoor. Dennis betaalde braaf twaalf euro per maand voor software die hij simpelweg nooit meer opende. Hij was geen tevreden klant meer, maar een slapend abonnement. Dat stak dieper dan een felle klacht, want een klacht kun je oplossen. Dit was een stille afhaker die met de noorderzon was vertrokken terwijl zijn creditcard bleef afschrijven.
Het was de eerste vreemde die ooit voor zijn werk had betaald, en Amos had niet eens gemerkt dat hij was verdwenen.
De reflex die volgde, staat in elk groeidraaiboek en hij is bijna altijd fout: als mensen je vergeten, herinner ze dan vaker. Amos bouwde in een week drie notificaties. Een motiverende push in de ochtend, ‘Begin je dag georganiseerd’, een update halverwege de middag en een overzicht in de avond. De eerste twee weken leek het te werken: de opens stegen, het dashboard kleurde de goede kant op.
Toen begonnen de intrekkingen. Eerst een paar, toen tientallen: mensen die Summa het recht afnamen om ze nog íéts te sturen. Daarmee stierf ook het enige bericht dat er ooit toe had gedaan, het bericht waarvoor mensen de app niet hoeven te openen maar waar ze wel blij van worden: ‘Je factuur is betaald.’
Amos had drie stemmen toegevoegd en was er zijn enige kwijtgeraakt.