Autocomplete voor mensen

In augustus had Summa ongeveer tweehonderdvijftig gebruikers, van wie er zevenendertig betaalden, en Amos kende dat tweede getal uit zijn hoofd. Nummer één heette Dennis.

Wat Summa niet had, was een voorpagina. Alles tot nu toe was binnengekomen via doorgestuurde linkjes, en zo’n linkje lost een probleem op waar Amos nog nooit over had hoeven nadenken: het draagt het vertrouwen van de afzender mee. Wie via een vriend binnenkwam, had zijn twijfel al bij die vriend gestald. Een landingspagina kreeg volslagen vreemden, zonder die bagage, met een terechte vraag: waarom zou ik dit ding met mijn administratie vertrouwen? Die vraag moest de pagina in een paar seconden beantwoorden, tegen mensen die Amos nooit zou spreken.

Dus op een dinsdagavond opende hij een leeg promptvenster en vroeg het taalmodel om een tekst voor zijn homepage. Het antwoord rolde er binnen een halve seconde uit, en de openingszin las alsof hij altijd al had bestaan: ‘Vertrouwd door duizenden freelancers.’

In werkelijkheid waren het er zevenendertig.

Amos wist dat donders goed, en toch bleef zijn muis boven de publiceerknop hangen. Kijk even mee met zijn gedachtenkronkel, want het is de kronkel van duizenden softwarebouwers vóór hem. Iedereen deed dit toch zo? Confinity toonde ook zo’n oncontroleerbare teller, en Confinity gold als het toppunt van degelijkheid. Geen mens die het narekende. Het was bovendien niet voor eeuwig gelogen: als het zo doorging, waren de duizenden er over een jaar of twee. Optimistische boekhouding. Een LLM had niets verzonnen zoals een mens iets verzint; hij had opgeschreven wat er op dit soort pagina’s nu eenmaal staat, het waarschijnlijke vervolg, en op de meeste van die pagina’s staat een menigte.

Hij liet het concept openstaan en sliep er een nacht over. Zevenendertig is groot genoeg om trots op te zijn en klein genoeg om je voor te schamen zodra iemand ‘duizenden’ voorstelt.

De vraag was niet of een menigte werkte. De vraag was of Amos er een nodig had.