Het grootboek

Dit kon niet misgaan. Dat hield Amos zichzelf tenminste voor toen hij die dinsdagnacht om twee uur zijn laptop dichtklapte. Het taalmodel had een net migratiescript gegenereerd om de factuurtabellen in de clouddatabase te herstructureren, lokaal leek alles te draaien, en hij had de update uitgerold op een tijdstip dat iedereen lag te slapen. Naast hem stond de koude koffie van middernacht. Summa telde inmiddels bijna vierhonderd gebruikers, dit was hoe grote platforms het deden.

Om tien voor negen de volgende ochtend plofte Margarets mail binnen. Kort en zakelijk.

Haar kwartaaloverzicht was wit. Geen foutmelding, geen rood kruis, gewoon een leeg scherm alsof ze dit kwartaal nog geen cent had omgezet. Er hoorden zesenveertig facturen te staan. En toen de uitsmijter onderaan, de zin die Amos drie keer las: ‘De Belastingdienst verwacht mijn btw-aangifte voor vanmiddag vijf uur.’

Onder haar mail stonden er nog negen met hetzelfde probleem. De databasemigratie had niets gewist: het query-script in de nieuwe update zocht de records simpelweg in de oude kolomstructuur en gaf nul resultaten terug. Een leeg scherm, geen leeg archief. Maar Margaret zag een verdwenen kwartaaladministratie, op de ochtend van een deadline, in een tool van twaalf euro van iemand die ze alleen van de mail kende.

Zijn maag kromp ineen voordat zijn verstand het kon overnemen. Het gevoel liep op de feiten vooruit en bepaalde, nog vóór hij iets had uitgezocht, hoe groot het probleem was.