Vier tabbladen
Wat je gebruiker vergeet tussen twee schermen.
Grace was precies de gebruiker waar Amos op hoopte, en ze was binnen vier minuten weer weg.
Het was juni en Summa kreeg ongeveer honderdtwintig aanmeldingen. Amos had inmiddels een klein dashboard waar hij die lijn dagelijks op bekeek, tot hij eindelijk zag dat er onder het mooie getal een tweede stond. Elke nieuwe gebruiker doorloopt eerst een reeks instelschermen, de onboarding, voordat hij echt een factuur kan maken. Van de honderd die daaraan begonnen, haalden er elf het einde. Niet elf afhakers. Elf mensen die het háálden. Amos had zeven schermen gebouwd en vond ze alle zeven redelijk. Elke vraag had een reden, elke reden had ooit logisch geklonken. Wie een tool serieus gaat gebruiken, wil hem toch goed instellen?
Grace niet. Grace stuurde al facturen toen Amos nog met een driewieler door de kamer reed. Ze vulde scherm één in, wierp één blik op scherm twee, en klikte het venster resoluut dicht. Haar mailtje telde twee droge regels: ze had al een uitstekend systeem, het heette een schoenendoos op de kast, en ‘zo doen we het hier nu eenmaal’. Het was niet eens een slecht argument. Het was hetzelfde argument waarmee Summa ooit aan zijn verificatiestap was gekomen, alleen kwam het dit keer niet uit een taalmodel maar van iemand met twintig jaar administratie achter de rug.
Amos liet Rosalind de onboarding opnieuw doorlopen, met de opname aan. Op scherm één koos ze de nummering van haar facturen. Twee stappen later had ze die keuze weer nodig, maar een terugknop had Amos nooit ingebouwd. Rosalind werd zeven seconden muisstil, staarde naar het lege vak en mompelde: ‘Wat had ik daar daarnet nou gekozen?’ Ze deed een gok. Fout natuurlijk, en de software liet haar doodleuk in het duister tasten.
De onboarding vroeg niet te veel tijd. Hij vroeg te veel geheugen.