Het instrument dat je nooit leerde bespelen

Ik ben geen schrijver. Geen diploma, nooit geweest, slecht op school. Tot dit boek had ik nog nooit iets geschreven dat langer was dan een bericht. Ik heb er waarschijnlijk meer tekst voor getypt dan in de tien jaar ervoor bij elkaar.

Ik leer op één manier: iets uit elkaar halen tot ik snap hoe het werkt, en het dan nadoen. Zo ging het met een gameserver die crashte omdat ik niet wist wat een database was, tot ik het wel moest weten. Met kaarttrucs die ik frame voor frame stilzette tot ik de beweging zag. Met muziek, met software, met hele producten. Nooit uit een boek. Altijd zo.

Met dit boek net zo. Ik nam de boeken die ik goed vind en haalde ze uit elkaar. Waar zit de nuance. Wat doet de eerste zin. Waarom blijft een beeld staan nadat je de bladzijde hebt omgeslagen.

Waarom al die moeite, voor een boek, van iemand die geen schrijver is?